Όλα είναι ίδια και όμως τόσο διαφορετικά...

εικόνα από Flickr

Πως όλα αλλάζουν τόσο ξαφνικά...

Από την μια στιγμή στην άλλη...

Την μια το άλλο σου μισό, ο άνθρωπός σου,

βρίσκεται δίπλα σου και πετάς σε πελάγη ευτυχίας...

Και την άλλη, μένεις απλά μόνη...

Με μόνο τη μοναξιά να σου κρατάει συντροφιά...

Δεν βλέπω τα πράγματα όπως όταν ήμασταν μαζί...

Χάθηκαν τα χρώματα, η ίδια η ζωή....

Μπορεί να χαμογελάω, ειδικά όταν είμαι με άτομα που αγαπώ και με αγαπούν,

γιατί ξέρω πως νοιάζονται για μένα...

Το κάνω όμως μόνο και μόνο γιατί δε θέλω να τους στεναχωρήσω...

Δε θέλω να ανησυχούν για μένα...Και νομίζω τα καταφέρνω μια χαρά...

Κανείς δε ξέρει πόσο πολύ πονάω, πόσο υποφέρω...

Κανείς δε ξέρει, και ποτέ κανείς δε θα μάθει πόσα βράδυα έκλαψα

και πόσα βράδυα ακόμη πρόκειτε να κλάψω...

Όταν βρίσκομαι μόνη μου,

δε χρειάζεται να κρύβομαι πίσω από μια μάσκα, πίσω από ένα χαμόγελο...

Η μοναξιά είναι εκεί για να μου θυμίσει πόσο μόνη είμαι...

Και το μυαλό συνωμοτεί μαζί της...

Φέρνει πίσω αναμνήσεις...Στιγμές τις οποίες δεν πρόκειτε να ζήσω ποτέ ξανα...

Σκέψεις από τις οποίες καθ'όλη την διάρκεια της μέρας προσπαθώ να ξεφύγω...

Όλα έχουν να κάνουν με ΕΣΕΝΑ...Από εσένα προσπαθώ να ξεφύγω...

Εσένα και όλα όσα σε θυμίζουν...

Και τότε είναι που το κενό μέσα μου μεγαλώνει...Κάθε μέρα και πιο πολύ...

Νιώθω την καρδιά μου να κομματιάζεται ξανά και ξανά...

Ο πόνος είναι αβάσταχτος...Δεν μπορώ να κρατήσω άλλο τα δάκρυα μου...

Ξεσπώ...Σε λυγμούς και κλάματα...

Μέχρι που δεν έχω άλλη δύναμη να κλάψω

και ο γλυκός ύπνος έρχεται να με σώσει από το μαρτύριο...

Κάθε βράδυ η ίδια ρουτίνα...

Και το πρωί φοράω πάλι το ψεύτικο χαμόγελό μου...

Χαμογελάω ενώ μέσα μου νιώθω να πεθαίνω...

Ξέρω πως μια μέρα αυτό το χαμόγελο θα είναι αληθινό...

Μέχρι να φτάσει εκείνη η μέρα, το θέατρο συνεχίζεται...

Υ.Γ.: Συνεχίζω όμως και να σε αγαπώ καρδιά μου...Να προσέχεις...