Δεν μπορώ και ούτε θέλω...

εικόνα από Flickr

Όταν ήμασταν ακόμη μαζί φοβόμουν μην σε χάσω...

Ήσουν κυριολεκτικά τα πάντα για μένα... Ότι είχα...

Ήσουν ο κόσμος μου... Δεν ήθελα τίποτα άλλο...

Ήσουν στο πλάι μου και ένιωθα ολοκληρωμένη...

Δεν υπήρχε κάτι να μου λείπει...Δεν υπήρχε κάτι παραπάνω να ζητήσω...

Μόνο εσένα ήθελα...Μόνο εσένα είχα ανάγκη...Και σε είχα...

ΣΕ ΕΙΧΑ...

Μα σε έχω χάσει...Δεν μου ανήκεις πια...

Δεν μπορώ να πω πως είσαι δικός μου...

Έχω μείνει με ένα τεράστιο κενό το οποίο δε ξέρω πως να καλύψω...

Η σιωπή σου με σκοτώνει...

Δεν μιλάμε πια καθόλου...

Κρατάς αποστάσεις και δε ξέρω το γιατί...

Δε μπορώ να καταλάβω γιατί απομακρύνεσαι από εμένα...

Ίσως να πονάς και εσύ όπως και εγώ...

Ίσως πιστεύεις πως με αυτόν τον τρόπο θα σε ξεχάσω...

Πως θα σε σβήσω από την ζωή μου...

Πως είναι το καλύτερο και για τους δυο μας...

Αν όντως έτσι είναι...Τότε κάνεις λάθος...

Γιατί δε μπορώ να σε ξεχάσω και ούτε το θέλω...

Θα περιμένω όσο χρειαστεί...Πάρε όσο χρόνο χρειάζεσαι...

Εγώ εδώ θα είμαι και θα σε περιμένω...

Υ.Γ.: Δε σου κρατώ κακία για τις αποστάσεις που κρατάς...

Σίγουρα θα έχεις τους λόγους σου...

Σ’αγαπώ,ποτέ μην το ξεχάσεις αυτό...

Και να προσέχεις...