Μια είσαι ~εδώ~ και μια όχι..

Σταμάτα! Σταμάτα να μου το κάνεις αυτό.. χάνεσαι και επιστρέφεις όποτε εσύ θες.. δεν μου μιλάς για ένα διάστημα χωρίς να έχω ιδέα τι κάνεις, που είσαι, πως περνάς.. αν με σκέφτεσαι όπως και εγώ.. εγώ σε σκέφτομαι.. συνέχεια.. κάθε λεπτό, κάθε ώρα είσαι στην σκέψη μου, χωρίς υπερβολές.. για σένα δεν ξέρω.. δεν μου δείχνεις πως σου λείπω.. δεν μου δείχνεις πως νοιάζεσαι για μένα πια.. δεν μου δείχνεις πως μ’αγαπάς.. και πονάω.. ίσως έχεις βρει κάποια άλλη, κάποια καλύτερη από μένα.. ίσως κάποια άλλη έχει πάρει την θέση μου δίπλα σου.. είναι φορές που είμαι 100% σίγουρη για αυτό.. αν και θέλω να πιστεύω πως κάνω λάθος.. αλλά πως αλλιώς να το εξηγήσω? Τη μια μιλάμε, μου λες πως μ’αγαπάς, πως σου λείπω και σε πιστεύω.. ότι και αν μου πεις εσύ θα το πιστέψω.. έστω και αν δεν τα νιώθω.. και από την άλλη χάνεσαι για μέρες, βδομάδες.. και εγώ να είμαι συνεχώς με το κινητό στο χέρι να περιμένω ένα μήνυμα από σένα.. κάθε πρωί ξυπνάω και το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να κοιτάξω το κινητό μου με την ελπίδα να δω το όνομά σου στην οθόνη.. αλλά κάθε πρωί απογοητεύομαι ξανά και ξανά..

Νομίζω ξέρεις πολύ καλά πόση επιρροή έχεις πάνω μου.. ένα σου μήνυμα, μία σου λέξη, ένα σου βλέμμα και εγώ είμαι έτοιμη να κάνω τα πάντα για σένα.. κάθε φορά που μιλάμε  τρέμω ολόκληρη.. η καρδούλα μου χτυπάει τόσο δυνατά που νιώθω πως είναι έτοιμη να σπάσει.. αλλά μόνο όταν μιλάω μαζί σου χαμογελάω..  έχεις την ικανότητα να φέρνεις το χαμόγελο πίσω στα χείλη μου.. νιώθω να πετάω.. νιώθω ευτυχισμένη.. αλλά ταυτοχρόνως πονάω.. πονάω πολύ γιατί δεν είμαστε μαζί.. να μην υπήρχε μόνο αυτή η απόσταση να μας χωρίζει.. αλλά υπάρχει.. και έμεις οι δυο είμαστε χώρια.. το ξέρεις πως σ’αγαπάω έτσι?

Έχω κουραστεί όμως.. τόσο καιρό κρατιέμαι.. σ’αγαπώ αλλά δε νιώθω πως και εσύ μ’αγαπάς.. ναι μου το λες αλλά δεν μου φτάνει.. θέλω πράξεις.. δείξε μου πως μ’αγαπάς.. περασέ πολύς καιρός από τότε που έχω να νιώσω πως μ’αγαπάς.. χάνεσαι και νιώθω να απομακρύνεσαι από μένα.. όποτε θες μου μιλάς.. όποτε θες μου στέλνεις μήνυμα ή με παίρνεις τηλέφωνο.. εγώ να προσπαθώ να συνεχίσω την ζωή μου.. να μαθαίνω να ζω χωρίς εσένα.. να συνηθίζω την απουσία σου.. και όταν νιώθω να είμαι κοντά στο να συνηθίζω την ιδέα πως δεν είσαι πλέον κοντά μου.. κάνεις την κίνηση σου να με θυμηθείς και να μου χαλάσεις τα πάντα.. και μετά να χάνεσαι πάλι και ξανά από την αρχή.. πονάει πολύ αυτό που κάνεις ματάκια μου.. αν θες να είσαι μαζί μου, πάλεψε και αγωνίσου για την αγάπη μας.. κάνε με να νιώσω πως πράγματι μ’αγαπάς.. μπορώ να περιμένω όσο χρειαστεί, απλά ζήτα το.. αν όμως θες να φύγεις μακριά, αν δε θες να είσαι μαζί μου, τότε πες το μου.. θα το δεχτώ.. θα πληγωθώ το ξέρω αλλά το προτιμώ από το με σκοτώνεις με αυτόν τον τρόπο.. δε μου αξίζει.. απλά πες μου τι θες από μένα.. έχω κουραστεί.. δεν το αντέχω άλλο.. δεν μπορώ να μην ξέρω τι γίνεται.. τι πρέπει να κάνω.. ρίξε λίγο φως στο σκοτάδι που περπατώ.. βοήθα με να καταλάβω..

Σ’αγαπώ.. αυτό δεν αλλάζει.. δε θα σε ξεχάσω ποτέ.. πάντα θα έχεις θέση στην καρδιά μου.. πάντα θα έχω μαζί μου τις αναμνήσεις μας.. τα όσα πέρασα μαζί μου.. μια χάρη σου ζητάω μόνο.. βγάλε με από το μαρτύριο το οποίο ζω τώρα..

Δεν ξέρω αν όλα αυτά που γράφω βγάζουν νόημα.. τα πάντα είναι μπερδεμένα μέσα στο κεφάλι μου..  το μόνο για το οποίο είναι σίγουρη είναι πως ακόμα σ’αγαπώ! Κάθε μέρα μου λείπεις και πιο πολύ.. και σε θέλω κοντά μου, στο πλάι μου, όπως τότε που ήσουν δικός μου..

Ξέρω πως ίσως να μην διαβάσεις ποτέ αυτά που γράφω και μακάρι να είχα τη δύναμη να στα πω η ίδια από κοντά.. αλλά όταν είμαι μαζί σου οι λέξεις χάνονται.. όσα θέλω να σου πω δεν βγαίνουν από το στόμα μου γιατί δεν θέλω να χαλάσω την στιγμή.. δεν πειράζει όμως.. ήθελα απλά να αδειάσω από αυτά που νιώθω.. δεν έχω που αλλού  να τα πω, εκτός από εδώ..

Εσύ –Π- να περνάς καλά.. να ζεις την ζωή σου.. και να  χαμογελάς πάντα..